Özgüven çoğu kişinin kafasında büyük bir şeydir, ya vardır ya yoktur. Oysa gerçekte özgüven nedir biliyor musunuz? Alışkanlıklar toplamıdır. Ne düşündüğün, nasıl davrandığın ve kendinle nasıl konuştuğun; gün gün birikir, bir bütün oluşturur. Kendine güvenen insanların en belirgin ayrımı şudur; bazı küçük şeyleri düzenli yaparlar, bu düzen onların binası için sağlam bir temel oluşturur. Bundan dolayı depremde daha sağlam dururlar, yıkılmazlar. Yani mesele “düşersem toparlanırım” değil, “her zaman sağlam durayım”dır.
1) Kendine verdiğin sözleri tut
Küçük bir söz bile olur: “Bugün 20 dakika yürüyüş.” Bunu tutmak, zihninde şu mesajı güçlendirir: “Ben bir şey söyledim mi yaparım! ” Özgüven böyle böyle ufaktan büyür.
2) Kıyasla değil, kayıtla ilerle
Başkasının hayatı dışarıdan parlak görünür. Ama sen kendi gelişimini başkalarının hayatıyla ölçersen moralin hızla bozulur. Onun yerine kayıt tut: “Geçen ay nasıldım, şimdi nasılım?” Bu gerçek ölçüdür. Kendini biriyle kıyaslamak istiyorsan bu kişi kendin ol.
3) Rahatsızlık kasını çalıştır
Özgüven, konforun içinde değil; konforun biraz dışında gelişir. Her gün küçük bir rahatsızlık seç: Yeni bir yere gitmek, bir konuda soru sormak, küçük bir konuşma başlatmak… Bu “ben yapabiliyorum” duygusunu büyütür.
4) Dilin değişirse duruşun değişir
Sakın işler yolunda gitmiyorken “Ben zaten yapamam.” deme! Dediğin an, beyin onu gerçek gibi kabul eder.
Söylemen ve kabullenmen gereken cümle şu: “Şu an zorlanıyorum ama elbette yapabilirim, yapamazsam da ne yapayım? dünyanın sonu değil ya!” Aynı durum, tek cümleyle farklı etki.
Son söz
Özgüven bir anda gelmez. Ama her gün küçük bir tuğla koyarsan, bir süre sonra o duvar seni taşımaya başlar. Büyük sıçramalar değil; düzenli küçük adımlar fark yaratır.
